Vandaag hebben we post gekregen van de Stichting Adoptievoorzieningen. De brief bevatte geen spectaculair nieuws. Het was een formele bevestiging van het feit dat we de voorlichtingbijeenkomsten hebben afgerond. In de brief stond, dat onze gegevens zijn doorgestuurd naar de Raad voor de Kinderbescherming in Breda.
Vandaag lag hij dan eindelijk op de mat, de grote envelop van de Raad. Binnenkort zullen zij contact met ons opnemen om een afspraak te maken voor een eerste gesprek. Ook zullen zij informatie van ons opvragen bij de Justitiële Informatiedienst. Verder zit er een brief bij voor de medische verklaring voor adoptie met twee formulieren welke ondertekend moeten worden door een onafhankelijke arts.
We hebben eerst wat rond gebeld want niet alle huisartsen doen zo'n keuring en ze vragen er allemaal een verschillend bedrag ervoor. Na veel zoeken vonden we een huisarts in Drunen, daar konden we terecht.
Met de brieven van de Raad gingen we er heen met de gedachten dat we gelijk een resultaat zouden hebben. (Af gaand op de berichten op het Internet). Niets was minder waar, deze huisarts had nog nooit een keuring voor adoptie gedaan en wilde eerst uitgebreid ons medisch dossier inlezen. Daarna zou ze ons 1 week later uitgebreid willen keuren.
De schrik sloeg om me hart, duurt het nog langer !!! Terwijl andere binnen 15 minuten buiten staan met hun goedkeuring.
Jan stelde voor om gelijk naar onze eigen huisartsenpraktijk te rijden en daar ons dossier op te vragen, en dat dan maar te brengen.
Bij de praktijk aangekomen was onze eigen dokter er gelukkig, zij had nog een andere arts waar we direct een afspraak mee konden maken. Dit hebben we gedaan zodat we op 28 februari naar zijn praktijk konden voor de keuring.
Vandaag hebben we met de raad gebeld om te kijken of onze papieren goed aangekomen waren. En onze medische keuring was goed ontvangen. We vroegen gelijk of ze al wisten wanneer ze op huisbezoek kwamen. Dit konden ze niet specifiek zeggen, maar we konden binnen nu en 2 weken hun verwachtten. Als we 26 maart nog niets hadden gehoord dan moesten we bellen. We wachtten dan maar af.