Eindelijk was het dan zover. Het eerste gesprek met iemand van de Raad zou bij ons thuis plaatsvinden. De overige gesprekken zouden bij hun op kantoor in Breda zijn. En ja hoor om 10:15 uur gaat de bel, het is de raadsvrouw. Het huis was tiptop in orde,we hadden opgeruimd en overal had ik nieuwe gezellige bloemetjes neer gezet.Want we wilden wel een goede eerste indruk maken. Die kans krijg je immers maar één keer. En dat was maar goed ook want ze wilde toch graag even een korte tour door het huis maken. Ook had ik lekkere tompoezen gehaald voor bij de koffie.
Ik was best wel een beetje zenuwachtig. Ik gaf dit ook gelijk aan, en dit begreep ze wel. Daarna legt ze de hele gang van zaken uit, en vertelde ze ook wat over zich zelf.
De raadsvrouw vroeg veel over ons levensverhaal, die we van te voren al hadden opgestuurd. Onze levensverhalen waren redelijk compleet, en ze vond dat onze opvoeding en achtergrond veel gemeen had. Ook vroeg ze over ons kinderwens. Verder kwamen de bekende vragen kwamen aan bod: Waarom willen jullie adopteren? Hebben jullie aan pleegzorg gedacht? Ze vroeg ook naar mijn medische achtergrond. Voordat we het wisten, was de tijd al voorbij.
Zo! Het eerste gesprek met de Raad van Kinderbescherming is achter de rug! En het viel 100% mee!